ای کاش عشق را زبان ِ سخن بود

آنکه می گوید دوستت دارم

خنیاگر غمگینی ست

که آوازش را از دست داده است.

ای کاش عشق را

زبان ِ سخن بود

هزار کاکلی شاد

              در چشمان توست

هزار قناری خاموش

در گلوی من.

عشق را

ای کاش زبان ِ سخن بود

 آن که می گوید دوستت دارم

دل اندُه گین شبی ست

که مهتابش را می جوید

 

                      ای کاش عشق را

                       زبان ِ سخن بود

هزار آفتاب خندان در خرام ِ توست

هزار ستاره ی گریان

در تمنای من.

                      عشق را

                      ای کاش زبان ِ سخن بود.

از زنده یاد «احمد شاملو»

جادوی چشمان تو

این نفس ها
تن تو را  در می نوردم
و هر لحظه چیزی هست
برای کشف کردن،
چیزی نو. . .
برای هرچه بیشتر دوست داشتنت

حس غریبی است
حسی که با تمام وجودت لمسش می کنی
ولی از بیانش عاجزی 

گاهی در حضور تو
کم می آورم
پیش تو و چشمان تو
وقتی یک دنیا سخن برای  گفتن دارند
وقتی در آمیخته اند  با حس دوست داشتن
 
در چشمان تو جادویی است
که نمی شود توصیف کرد
حتی با تمامی واژه های قشنگ روزگار
چیزی که می شود دلیل
برای بودن … و از تو سرودن

چیزی به نام جادوی چشمان تو



دلم برای کسی تنگ است

پنجشنبه 15 دی ماه سال 1390 ساعت 9:29 PM

دلم برای کسی تنگ است
که آفتاب صداقت را
به میهمانی گلهای باغ می آورد
و گیسوان بلندش را
به بادها می داد
و دستهای سپیدش را
به آب می بخشید
دلم برای کسی تنگ است
که آن دو نرگس جادو را
به عمق آبی دریای واژگون می دوخت
و شعرهای خوشی چون پرنده ها می خواند
دلم برای کسی تنگ است
که همچو کودک معصومی
دلش برای دلم می سوخت
و مهربانی خود را نثار من می کرد
دلم برای کسی تنگ است
که تا شمال ترین شمال
و جنوب ترین جنوب
در همه حال
همیشه در همه جا
آه ...
با که بتوان گفت ؟
که بود با من و
پیوسته نیز بی من بود
و کار من ز فراقش فغان و شیون بود
کسی که بی من ماند
کسی که با من نیست
کسی ...
دگر کافی ست




حمید مصدق

اینجا برای از تو نوشتن هوا کم است

اینجا برای از تو نوشتن هوا کم است 

دنیا برای از تو نوشتن مرا کم است   

اکسیر من نه اینکه مرا شعر تازه نیست  

من از تو می نویسم و این کیمیا کم است   

سرشارم از خیال ولی این کفاف نیست  

در شعر من حقیقت یک ماجرا کم است   

تا این غزل شبیه غزل های من شود  

چیزی شبیه عطر حضور شما کم است  

گاهی تو را کنار خود احساس می کنم 

اما چه قدر دلخوشی خواب ها کم است  

خون هرآن غزل که نگفتم به پای توست 

آیا هنوز آمدنت را بها کم است؟!!!!!!!!!! 

محمد علی بهمنی

نگاه های تو

نگاه های تو از یاد من نخواهد رفت
به صددلیل ، دلیل ثبات من هستی
مرا اسیر خودت کرده ای و می دانم
در این اسارت شیرین نجات من هستی
تمام تشنگی ام را به آب خواهم داد
که خواب دیده ام آخر فرات من هستی