من پذیرفتم شکست خویش را

من پذیرفتم شکست خویش را

پندهای عقل دور اندیش را

من پذیرفتم که عشق افسانه است

این دل درد آشنا دیوانه است

می روم شاید فراموشت کنم

با فراموشی هم آغوشت کنم

می روم از رفتنم دل شاد باش

از عذاب دیدنم آزاد باش

گرچه تو تنهاتراز ما می روی

آرزو دارم ولی عاشق شوی

آرزو دارم بفهمی درد را

تلخی برخوردهای سرد را

جاده ی قلب

جاده ی قلب مرا رهگذری نیست که نیست  

جز غبار غم و اندوه در آن همسفری نیست که نیست 

 آن چنان خیمه زده بر دل من سایه ی درد  

که در او از مه شادی اثری نیست که نیست 

 شاید این قسمت من بود که بی کس باشم 

 که به جز سایه مرا با خبری نیست که نیست  

این دل خسته زمانی پر پروازی داشت  

حال از جور زمان بال و پری نیست که نیست  

بس که تنهایم و یار دگر نیست مرا  

بعد مرگ دل من چشم تری نیست که نیست  

شب تاریک ، شده حاکم چشم و دل من 

 با من شب زده حتی سحری نیست که نیست  

کامم از زهر زمانه همه تلخ است چنان  

که به شیرینی مرگم شکری نیست که نیست

شب های بی پایان

از این شب های بی پایان،  

چه می خواهم به جز باران  

که جای پای حسرت را بشوید از سر راهم  

نگاه پنجره رو به کویر آرزوهایم  

و تنها غنچه ای در قلب سنگ این کویر انگار روییده...  

به رنگ آتشی سوزان تر از هرم نفسهایت،  

دریغ از لکه ای ابری که باران را به رسم عاشقی بر دامن این خاک بنشاند 

 نه همدردی، نه دلسوزی، 

 نه حتی یاد دیروزی... 

 هوا تلخ و هوس شیرین  

به یاد آنهمه شبگردی دیرین، 

 میان کوچه های سرد پاییزی  

تو آیا آسمان امشب برایم اشک می ریزی؟  

ببارو جان درون شاهرگ های کویر آرزوهایم  

تو جاری کن که من دیگر برای زندگی 

 از اشک خالی و پر از دردم ببار امشب!  

من از آسایش این سرنوشت بی تفاوت سخت دلسردم 

. ببار امشب که تنها آرزوی پاک این دفتر گل سرخی شود روزی!  

ودیگر من نمی خواهم از این دنیا نه همدردی،  

نه دلسوزی، فقط یک چیز می خواهم!  

و آن شعری به یاد آرزوهای لطیف و پاک دیروزی...

باتو(دکتر علی شریعتی)

باتو، همه ی رنگهای این سرزمین مرا نوازش می کند

باتو، آهوان این صحرا دوستان همبازی من اند

باتو، کوه ها حامیان وفادار خاندان من اند

باتو، زمین گاهواره ای است که مرا در آغوش خود می خواباند

و ابر،حریری است که بر گاهواره ی من کشیده اند

و طناب گاهواره ام را مادرم، که در پس این کوه ها همسایه ی ماست در دست خویش دارد

باتو، دریا با من مهربانی می کند

باتو، سپیده ی هر صبح بر گونه ام بوسه می زند

باتو، نسیم هر لحظه گیسوانم را شانه می زند

باتو، من با بهار می رویم

باتو، من در عطر یاس ها پخش می شوم

باتو، من در شیره ی هر نبات میجوشم

باتو، من در هر شکوفه می شکفم

باتو، من در هر طلوع لبخند میزنم، در هر تندر فریاد شوق می کشم، در حلقوم مرغان عاشق می خوانم و در غلغل چشمه ها می خندم، در نای جویباران زمزمه می کنم

باتو، من در روح طبیعت پنهانم

باتو، من بودن را، زندگی را، شوق را، عشق را، زیبایی را، مهربانی پاک خداوندی را می نوشم

باتو، من در خلوت این صحرا، درغربت این سرزمین، درسکوت این آسمان، در تنهایی این بی کسی، غرقه ی فریاد و خروش و جمعیتم، درختان برادران من اند و پرندگان خواهران من اند و گلها کودکان من اند و اندام هر صخره مردی از خویشان من است و نسیم قاصدان بشارت گوی من اند و بوی باران، بوی پونه، بوی خاک، شاخه ها ی شسته، باران خورده، پاک، همه خوش ترین یادهای من، شیرین ترین یادگارهای من اند.

خنده ات را از من مگیر

نان را از من بگیر ، اگر می خواهی
هوا را از من بگیر ، اما
خنده ات را نه ...
عشق من ، خنده ی تو
در تاریک ترین لحظه ها می شکفد
و اگر دیدی، به ناگاه
خون من بر سنگفرش خیابان جاری است
بخند...
زیرا خنده ی تو
برای دستان من
شمشیری است آخته...

خنده ی تو، در پاییز
در کناره ی دریا
موج کف آلودش را
باید برفرازد
ودر بهاران ، عشق من
خنده ات را می خواهم
چون گلی که در انتظارش بودم

بخند بر شب
برروز ، برماه
بخند بر پیچاپیچِ خیابان های جزیره
بر این پسربچه ی کم رو
که دوستت دارد
اما آنگاه که چشم می گشایم و می بندم ،
آنگاه که پاهایم می روند و باز می گردند
نان را ،
هوا را
روشنی را
بهار را
از من بگیر
اما خنده ات را هرگز
تا چشم از دنیا نبندم
  
  " پابلو نرودا "