به سوی ابدیت

همانطور که رود
در بین قلوه سنگ های کناره اش
خاشاک را ساعت ها می رقصاند
ولی آهسته و بی اعتنا
او را به سوی مسیر تند و سهمگین خود می کشاند
همانطور ما در کرانه های زمان
ساعتی می گردیم
و بر امیدی چند تکیه می زنیم
ولی سرنوشتی اجتناب ناپذیر
ما را به سوی مسیر تند و سهمگین جهان
می کشاند
و در افقی بی انتها
به سوی ابدیت رهسپار
می شویم

"بیژن جلالی"

دارم دلکی به تیغ هجران خسته

دارم دلکی به تیغ هجران خسته

از یار جدا و با غمش پیوسته

آیا بود آنکه بار دیگر بینم

با یار نشسته و ز غم وارسته؟

ای جان جان جانم تو جان جان جانی

ای جان جان جانم تو جان جان جانی

بیرون ز جان جان چیست آنی و بیش از آنی

پی می‌برد به چیزی جانم ولی نه چیزی

تو آنی و نه آنی یا جانی و نه جانی

بس کز همه جهانت جستم به قدر طاقت

اکنون نگاه کردم تو خود همه جهانی

گنج نهانی اما چندین طلسم داری

هرگز کسی ندانست گنجی بدین نهانی

نی نی که عقل و جانم حیران شدند و واله

تا چون نهفته ماند چیزی بدین عیانی

چیزی که از رگ من خون می‌چکید کردم

فانی شدم کنون من باقی دگر تو دانی

کردم محاسن خود دستار خوان راهت

تا بو که از ره خود گردی برو فشانی

در چار میخ دنیا مضطر بمانده‌ام من

گر وارهانی از خود دانم که می‌توانی

عطار بی نشان شد از خویشتن بکلی

بویی فرست او را از کنه بی نشانی

وقتی دو انسان پخته و معنوی به هم دل می بازند

"وقتی دو انسان پخته و معنوی به هم دل می بازند،یکی از بزرگترین پارادوکس های زندگی اتفاق می افتد،یکی از زیباترین پدیده های جهان هستی رخ می دهد:

آنها با هم هستند و در عین حال به شدت مستقل و تنها هستند!

آنقدر به هم نزدیکند که انگار هر دو در یک نفرند،اما در عین حال،به هم بودنشان ،فردیتشان را نابود نمی کند با هم هستند و تنها هستند،با هم بودنشان کمک می کند که تنها باشند.

دو انسان پخته و معنوی اگر عاشق هم شوند،بدون حس مالکیت،بدون ریاکاری،به هم کمک می کنند که آزاد باشند."

""فرانک پورسل""

تو زادروز منی

تو زادروز منی

و پیش از تو
یادم نمی آید که بوده باشم!
« دوستت دارم، دوستت دارم »
و این جمله
امضای من است..!!

نزار قبانی

ترجمه : یدالله گودرزی