من دلم تنگ می شود

من دلم تنگ می شود
برای تو
برای هرآنچه که تکانم می دهد
تـــــا تــامل خـــویش
بـــــــرای خاطراتمان
چیزهایی که تو، توهم می خوانیشان
دلــم کــه تنـــگ می شــود
پای لحظه های خالی از تو
بــساط اشک پهن می کــنم
گوش خیالم را به گذشته می چسبانم
صدایت را از امواج پراکندهی زمان جمع می کنم
پژواک صدایت بر دیوار ذهن می کوبد
پر از آواز می شوم از تو
مگرغیر از این است
که توهم هم وجود دارد؟
باشد ...
به خودم دروغ نمی گویم!
اما به حقیقت دقایق پریشان عاشقی سوگند
دلم برای این توهم تنگ می شود

دریا م.

گل یخ

با شاخه ی گل یخ
 از مرز این زمستان خواهم گذشت
جایی کنار آتش گمنامی
 آن وام کهنه را به تو پس می دهم
 تا همسفر شوی
 با عابران شیفته ی گم شدن
 شاید حقیقتی یافتی
همرنگ آسمان دیار من
 شهری که در ستایش زیبایی
 دور از تو قهوه ای که مرا مهمان کردی
 لب می زنم
 و شاخه ی گل یخ را کنار فنجان جا می گذارم
چیزی که از تو وام گرفتم
 مهر تو را به قلب تو پس می دهم
 آری قسم به ساعت آتش
 گم می کنم اگر تو پیدا کنی
 این دستبند باز شد اینک
 از دست تو که میوه ی سایش به واژه هاست

محمد علی سپانلو

یاد من تو را فراموش

یاد من تو را فراموش "
خوشی هایم را،
پیچیده در بقچه ی زربفت خاطرات
در صندوقچه ی دل پنهان می کنم
قفل سکوت بر لب می زنم
با هزار جوش فراموشی
تا مبادا،
یاد تو را از ذهنم بیرون کند
خنجر هجران وفراقت
ثانیه ثانیه برقلب بیمارم فرود می آید
وباز ،
به عشق تو زنده می شود
نه !
دیگر طاقتی نمانده
یادمن ؛ تو را فراموش ....

همین که هستی

همین که هستی

همین که لابلای کلماتم

نَفَس میکشی

راه میروی

در آغوشم میگیری

همین که پناه ِ واژه هایم شده ای

همین که سایه ات هست

همین که کلماتم از بی "تو"یی

یتیم نشده اند

کافیست‌ برای یک عمر آرامش ؛

باش....

حتی همین قدر دور....

حتی همین قدر دست نیافتنی...

اشاره ی بودنت

    اشاره ی بودنت

                     غم هزار ساله را

                      مرهم می شود آسان.

                    کودک نگاهت که فریاد می زند

                                                خنده را

                  خوشی،خودش را می رساند به قلبم

                                        می ماند همان جا

                        تا محکم ترین دلیل ماندنم باشد.

                    هوا، بی حضور صدایت

                    مسموم می کند ذره ذره ام را

                          و می دانی

                                 تنفس مصنوعی

                   از نفس افتادنم را چاره نمی شود.

                    ــ دوستت دارم

                   زاده نشده از لبانت هنوز

                   که زمین کم می آید برای بودنم

                 بال در می آورم تا

                  خانگی ترین کبوترت شوم

                 بی هراسِ چنگالِ تیزِ گربه سیاهِ تردید .

                    بگو دوستت دارم را

                      تا در هوای حوالی ات بپرم ...بلند.