چنان به موی تو آشفته‌ام به بوی تو مست

چنان به موی تو آشفته‌ام به بوی تو مست

که نیستم خبر از هر چه در دو عالم هست

دگر به روی کسم دیده بر نمی‌باشد

خلیل من همه بت‌های آزری بشکست

مجال خواب نمی‌باشدم ز دست خیال

در سرای نشاید بر آشنایان بست

در قفس طلبد هر کجا گرفتاریست

من از کمند تو تا زنده‌ام نخواهم جست

غلام دولت آنم که پای بند یکیست

به جانبی متعلق شد از هزار برست

مطیع امر توام گر دلم بخواهی سوخت

اسیر حکم توام گر تنم بخواهی خست

نماز شام قیامت به هوش بازآید

کسی که خورده بود می ز بامداد الست

نگاه من به تو و دیگران به خود مشغول

معاشران ز می و عارفان ز ساقی مست

اگر تو سرو خرامان ز پای ننشینی

چه فتنه‌ها که بخیزد میان اهل نشست

برادران و بزرگان نصیحتم مکنید

که اختیار من از دست رفت و تیر از شست

حذر کنید ز باران دیده سعدی

که قطره سیل شود چون به یک دگر پیوست

خوش است نام تو بردن ولی دریغ بود

در این سخن که بخواهند برد دست به دست

با من خیال کن که نشستی کنار من

با من خیال کن که نشستی کنار من
تو قصه گفته ای من قصه خوانده ام

با من خیال کن شب از سحر گذشت و رفت
بیدار مانده ای بیدار مانده ام

در انزوای کوچه یکی ساز می زند
با من خیال کن که به آواز رفته ای

با من خیال کن که به پل های اصفهان
با من خیال کن که به شیراز رفته ای

با من خیال کن که گیلان خانه ات
سبز و کبود و سرخ جنگل دمیده است

در کوچه های سرد و پریشان این دیار
دستی به دست یار امشب رسیده است

با من خیال کن که همه عاشقان شهر
دستی به جان باده و دستی به زلف یار

تا صبح سرخوش از آواز کولیان
با من خیال کن که با کم است این دیار

با من خیال کن که به اعجاز شاعران
شب ها به سر رسید طوفان نشست و رفت

در کوچه های شهر صدای نازلی ست در بهار
با من خیال کن زمستان شکست و رفت

شاعر:؟؟؟

آخر این درد مرا نوبت درمان آید

سه‌شنبه 2 فروردین‌ماه سال 1401 ساعت 10:12 ب.ظ